ดนตรี / ทิวา สาระจูฑะ
เหมือนคำพูดที่ใช้กันจนคุ้นชิน “ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน” เมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2026 ที่ผ่านมา นีล เซดาก้า ไปนั่งกินอาหารค่ำที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งในลอสแองเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย ไม่มีท่าทีว่าป่วยไข้อะไร แต่ช่วงเช้าอีก 2 วันต่อมา เขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลฉุกเฉินโดยไม่มีการเปิดเผยสาเหตุ และเสียชีวิตภายหลังในวันนั้น ซึ่งอีกเพียง 2 อาทิตย์ อายุของเขาก็จะครบ 87 ปี นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ เซดาก้า ปรากฏตัวในที่สาธารณะ
นีล เซดาก้า เป็นนักร้อง, นักแต่งเพลง และมือเปียโนยิ่งใหญ่คนหนึ่งในประวัติศาสตร์ดนตรี เริ่มต้นอาชีพดนตรีในปี 1957 ขายผลงานได้นับล้านๆ ชุด แต่งและร่วมแต่งเพลงไว้มากกว่า 500 เพลง ทั้งที่บันทึกเสียงเองในฐานะศิลปิน และแต่งให้ศิลปินอื่น
บรรพบุรุษของ เซดาก้า อพยพมาจากอิสตันบูลสู่นิวยอร์กในปี 1910 เขาเติบโตขึ้นมาในละแวกบรูกลิน เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมรุ่นที่กลายเป็นศิลปินยิ่งใหญ่ คือ นีล ไดมอนด์ และ คาโรล คิง คนหลังไม่เพียงเคยออกเดทกัน แต่ยังเป็นแรงบันดาลใจใน “Oh! Carol” เพลงฮิตยุคแรกของเขา
เซดาก้า มีพื้นฐานจากการเรียนเปียโนคลาสสิก ในช่วงวัยรุ่นเขาร่วมก่อตั้งวงสไตล์ดู-ว็อป (ป็อปประสานเสียง) แต่อยู่กับวงเพียงสั้นๆ ก่อนจะแยกตัวออกมาเป็นศิลปินเดี่ยว และประสบความสำเร็จอย่างท่วมท้นจากเพลงฮิตมากมายระหว่างปลายทศวรรษ 1950 และต้นทศวรรษ 1960
"Oh! Carol", "Calendar Girl", "One-Way Ticket to the Blues", "Happy Birthday Sweet Sixteen", "Stairway to Heaven" (คนละเพลงกับผลงานของ เลด เซพเพลิน), "You Mean Everything to Me", "Alice in Wonderland" และ "Breaking Up Is Hard to Do" (1962) เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในเพลงฮิตของ เซดาก้า ที่ยังมีการนำมาเล่นและร้องจนถึงทุกวันนี้
เพลงส่วนใหญ่ของเขาแต่งร่วมกับ ฮาเวิร์ด กรีนฟีลด์ เพื่อนอีกคนจากย่านบรูกลินที่เข้าไปเป็นนักแต่งเพลงในตึกบริลล์อันลือลั่น ซึ่ง นีล ไดมอนด์ และ คาโรล คิง ก็เข้าไปเป็นสตาฟฟ์นักแต่งเพลงที่นั่นเช่นกัน
กลางทศวรรษ 1960 ความรุ่งโรจน์และความนิยมของบรรดานักร้อง-นักแต่งเพลงอเมริกันเสื่อมลงหลังการมาถึงของ ‘การรุกรานจากอังกฤษ’ โดยการนำของ เดอะ บีเทิลส์, เดอะ โรลลิง สโตนส์, เดอะ ฮู ฯลฯ เซดาก้า ก็หนีไม่พ้นผลกระทบจากคลื่นใหญ่ลูกนี้ แต่ความนิยมในพื้นที่อื่นๆ ของโลกยังพอมีอยู่ ทำให้เขาโยกย้ายไปปักหลักในอังกฤษ
หลังจากล้มเหลวกับความพยายามกอบกู้ชื่อเสียงด้วยการออกผลงานมาเรื่อยๆ แม้จะมีเพลงในภาษาอิตาเลียนที่ประสบความสำเร็จในประเทศนั้น แต่ก็ไม่มีบริษัทเพลงใหญ่ๆ เซ็นสัญญา เซดาก้า กลายเป็นศิลปินไร้สังกัด
แต่ด้วยความช่วยเหลือจาก เอลตัน จอห์น ผู้นับถือและยกย่องเขาเป็นหนึ่งในไอดอล เซ็นสัญญากับ ร็อกเก็ต เรคอร์ดส์ ของ เอลตัน จอห์น ทำให้ เซดาก้า กลับมาประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่อีกครั้ง เมื่อมีเพลง "Laughter in the Rain" และ "Bad Blood" ติดอันดับ 1 บนตารางซิงเกิล บิลบอร์ด ฮอต 100 และบนชาร์ตอื่นๆ ทั่วโลก
นอกจากนี้ เขายังแต่งเพลงที่ทำให้ศิลปินอื่นประสบความสำเร็จ อย่าง "Stupid Cupid" โดย คอนนี ฟรานซิส, "Solitaire" โดย เดอะ คาร์เพนเทอร์ส, "(Is This the Way to) Amarillo" โดย โทนี คริสตี, "It Hurts to Be in Love" โดย ยีน พิทนีย์, "Workin' on a Groovy Thing" โดย เดอะ ฟิฟธ์ ไดเมนชัน และ "Lonely Night (Angel Face)" กับ "Love Will Keep Us Together" โดย กัปตัน แอนด์ เทนนิลล์
ในช่วงเวลาหลังจากนั้น แม้ว่ากระแสดนตรีจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก และศิลปินจากทศวรรษ 1950 ยากจะกลับมาได้รับความนิยมแบบตูมตามเหมือนเก่า แต่ก็ถือได้ว่าสถานะของ เซดาก้า มั่นคงแล้วในธุรกิจดนตรี เขายังตระเวนทัวร์คอนเสิร์ตทั่วโลก รวมถึงทำซีรีส์มินิ-คอนเสิร์ตออกทางช่องโซเชียลมีเดีย
นีล เซดาก้า ได้รับการบันทึกชื่อเข้าสู่หอเกียรติยศของนักแต่งเพลงในปี 1983 สมศักดิ์ศรีของเจ้าของเพลงที่ยังคงถูกขับขานอยู่เรื่อยๆ หลังจากผ่านเวลามากว่าครึ่งศตวรรษ
#NeilSedaka #เพลงสากล #SingerSongwriter #ตำนานดนตรี #OhCarol #คอลัมน์ดนตรี
ขอบคุณภาพจาก : เฟสบุ๊ก : NEIL SEDAKA