ต้องตั้งคำถาม?

เสือตัวที่ 6

ความสับสน คลุมเครือ หวาดระแวงกันเองระหว่างประชาชนด้วยกัน ระหว่างเจ้าหน้าที่กับประชาชน ระหว่างเจ้าหน้าที่ด้วยกัน แยกไม่ออกระหว่างคนดีกับคนร้าย ความขัดแย้งทางความคิดกันเองของคนในรัฐ การตีความไปคนละทิศละทางของฝ่ายรัฐ เหล่านั้นล้วนเป็นยุทธศาสตร์สำคัญที่กลุ่มก่อการร้าย BRN ต้องการให้เกิดขึ้นกับฝ่ายรัฐ เพื่อทำให้ความจริงในตัวตนของกลุ่มก่อการร้าย BRN ถูกกดทับไว้อย่างแน่นหนา

ไม่มีใครล่วงรู้ตัวตนของคนร้ายกลุ่มนี้ได้อย่างชัดเจน นับว่าเป็นองค์กรลับที่ก่ออาชญากรรมขั้นร้ายแรงที่สามารถดำรงการต่อสู้กับรัฐได้อย่างยาวนาน

ประเด็นสำคัญคือ หากองค์กรก่อการร้าย BRN ถูกเปิดเผยตัวตนออกมาได้ องค์กรร้ายนี้ก็จะถูกทำลายได้โดยง่าย การตีความของการก่อการร้ายและการมีอยู่ของ BRN ก็จะชัดเจน และเมื่อใดที่หน่วยงานรัฐ มองและเข้าใจรับรู้ตัวตนของ BRN เป็นภาพเดียวกัน รัฐก็จะหาวิธีกำจัด BRN ได้อย่างเป็นเอกภาพ เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอันจะนำมาซึ่งความทรงพลังในการเอาชนะกลุ่มคนที่เป็นภัยต่อความมั่นคงของชาติได้โดยง่าย

และนั่นเองจึงทำให้องค์กรก่อการร้าย BRN ยังคงยึดหลักการสำคัญในการเป็นองค์กรลับที่ปฏิบัติการลับ ทั้งปฏิบัติการข่าวสาร (IO) สร้างความคลุมเครือ สับสน ขัดแย้งกันเองของฝ่ายรัฐให้ต้องตีความกันไปต่างๆ นานา จนหาโจทย์ไม่เจอ ก่อให้เกิดแนวคิดแนวทาง นโยบาย และยุทธศาสตร์การต่อสู้ของรัฐไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ไม่เป็นเอกภาพหนึ่งเดียว ไม่ต่อเนื่อง ปรับเปลี่ยนทิศทางและนโยบายไปมา สร้างความเหนื่อยล้า หาเป้าหมายไม่เจอ ตั้งแต่ระดับชาติจนถึงระดับหน่วยปฏิบัติในพื้นที่ที่ยังหาคำตอบต่อคำถามไม่ได้ว่า รัฐและเจ้าหน้าที่กำลังสู้อยู่กับใคร คนกลุ่มนี้มีที่มาและมีตัวตนอย่างไร พวกเขาร้อยเรียงเป็นพวกเดียวกันอย่างเหนียวแน่นเชิงอุดมการณ์ด้วยวิธีการหรือหลักคิดอย่างไร และคนพวกนี้ต้องการอะไรกันแน่ระหว่างอำนาจรัฐที่เป็นของตนเองที่เรียกว่ารัฐเอกราชปาตานี หรือผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจอันเกิดจากธุรกิจผิดกฎหมายนานาชนิด หรือเป็นเพียงกลุ่มอิทธิพลทางการเมืองท้องถิ่นที่เชื่อมโยงสู่ระดับชาติ หรือเป็นน้ำมือของหน่วยงานรัฐที่สร้างและหล่อเลี้ยงสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ไว้เพื่องบประมาณแผ่นดินที่มีจำนวนมหาศาลในแต่ละปี

การถอดหน้ากากคนกลุ่มองค์กรก่อการร้ายที่ปิดลับอย่างแข็งแกร่ง จึงเป็นโจทย์ใหญ่ที่ควรตั้งคำถาม ที่รัฐจะต้องหาคำตอบออกมาให้ได้เป็นลำดับแรกของการต่อสู้กับองค์กรลับกลุ่มนี้ เพื่อรัฐจะได้หาวิธีเปิดหน้าขบวนการร้ายเหล่านี้ออกมาให้สาธารณชนรับรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร มีโครงสร้างการจัดเป็นอย่างไร มีฝ่ายใดและใครในองค์ประกอบในการทำหน้าที่อะไรบ้าง มีใครเป็นตัวการใหญ่ที่คอยบงการอยู่ในที่มืดตลอดมา มีระบบการบริหารจัดการกันอย่างไร ตั้งแต่วางยุทธศาสตร์การต่อสู้ทั้งในประเทศที่ประกอบด้วยการต่อสู้ในพื้นที่ปลายด้ามขวาน และในพื้นที่ส่วนกลางโดยเฉพาะการต่อสู้ระดับชาติที่ขับเคลื่อนในรัฐสภา ในแวดวงวิชาการ ในสื่อสารมวลชนในยุคโซเชียล และองค์กรเอกชนอิสระ (NGO) ในรูปแบบต่างๆ คู่ขนานกับการต่อสู้ในระดับองค์กรสากลระหว่างประเทศที่ขับเคลื่อนในเวทีระหว่างประเทศอย่างต่อเนื่องและมีทิศทาง รวมทั้งการออกแบบกลยุทธ์การก่อการร้าย กระบวนการก่อการร้าย การสร้างกองกำลัง การสร้างแนวร่วมมวลชนของขบวนการร้าย การจัดวางและบริหารจัดการระบบการสนับสนุนการต่อสู้ ที่ทุกกระบวนการต้องอยู่บนหลักการสำคัญคือการเป็นองค์กรลับสุดยอด เหล่านี้เป็นคำถามสำคัญว่าคนในองค์กรก่อการร้าย BRN สามารถทำเรื่องราวเหล่านั้นได้อย่างไร และคนร้ายกลุ่มนี้มีเป้าหมายในการก่อการร้ายตลอดกว่า 23 ปีนี้เพื่อต้องการอะไรกันแน่

นอกจากนั้น คำถามสำคัญที่ควรถูกตั้งเป็นประเด็นใหญ่เพื่อหาคำตอบให้ได้ว่า ทำไมการแก้ปัญหาไฟใต้ถึงยืดเยื้อยาวนานมาได้ถึงขนาดนี้ ทำไมการก่อการร้ายทุกครั้งกลุ่มกองโจรติดอาวุธขององค์กรร้ายแห่งนี้ถึงปฏิบัติการก่อการร้ายได้สำเร็จตามแผนอย่างสมบูรณ์แบบ 100% โดยไม่มีการผิดพลาดหรือเกิดการสูญเสียกองกำลังของขบวนการเลยสักคนเดียว ทั้งยังสามารถเล็ดลอดหลบหนีการติดตามจับกุมไล่ล่าของเจ้าหน้าที่รัฐที่มีอยู่มากกว่ากันหลายเท่าตัวได้อย่างไร้ร่องรอย ทำไมพี่น้องประชาชนคนในพื้นที่ถึงไม่ส่งข่าวให้เจ้าหน้าที่รัฐได้ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อย ทำไมคนในพื้นที่จึงนิ่งเฉยต่อการสูญเสียจากการก่อการร้ายที่สร้างความหายนะและความโหดร้ายผิดมนุษย์ซึ่งผิดบาปต่อหลักการทางศาสนาอย่างเห็นได้ชัดโดยไม่อนาทรร้อนใจให้เห็นเลยแม้แต่น้อย และทำไมเจ้าหน้าที่รัฐที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี มีการจัดหน่วยอย่างเป็นระบบ มีอาวุธยุทโธปกรณ์ทุกรูปแบบที่ทันสมัยและครบครัน มีจำนวนคนทั้งพลเรือน ตำรวจ ทหารในรูปของ กอ.รมน. จำนวนมากหลักหมื่น และมีอำนาจตามกฎหมายในมือที่ถูกออกแบบไว้อย่างมากมายหลายฉบับเป็นเครื่องมือของรัฐที่มีความสมบูรณ์แบบ แต่ไม่อาจระงับยับยั้งการก่อการร้ายได้อย่างมีประสิทธิภาพ หากแต่กองโจรจากองค์กรก่อการร้าย BRN ก็ยังคงเคลื่อนไหวก่อวินาศกรรม ก่อการสังหารผู้คนที่บริสุทธิ์ โจมตีเจ้าหน้าที่รัฐที่มีอาวุธครบถืออยู่กับตัวได้อย่างเหลือเชื่อโดยที่รัฐทำอะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน

การต่อสู้ที่ฝ่ายรัฐเปิดเผยตัวในขณะที่ฝ่ายองค์กรก่อการร้าย BRN ปกปิดซ่อนเร้นตัวตน อำพรางเจตนาหรือความต้องการในการก่อการร้ายในแต่ละครั้ง ทำให้รัฐต้องเสียเปรียบและต้องใช้เวลาไปกับการวิเคราะห์ถึงตัวการที่ลงมือก่อเหตุ เป็นเวลาที่เสียไปกับการถกเถียงกันว่าเป็นฝีมือของใคร และการลงมือก่อเหตุร้ายครั้งนั้นๆ พวกเขาต้องการอะไรกันแน่ แม้ว่า ณ เวลานี้ รัฐพอจะเห็นตรงกันว่าการก่อเหตุอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นตลอดหลายสิบปีในพื้นที่ปลายด้ามขวานจะเป็นฝีมือของกลุ่มคนที่เรียกว่า BRN เป็นตัวการหลักในยุคนี้ หากแต่เป็นการรู้จัก BRN ก็ยังรู้เพียงผิวเผิน การรู้จักตัวตนที่แท้จริงยังไม่เกิดขึ้นจริง ทั้งยังเห็นและรู้ตัวตนของ BRN ไม่ตรงกัน ปรากฏการณ์การถกเถียงถึงตัวตนที่แท้จริงขององค์กรก่อการร้าย BRN จึงยังคงดังกังวานอยู่ในแวดวงวิชาการและแวดวงนักความมั่นคงของรัฐอยู่อย่างเข้มข้น เหล่านี้จึงเป็นเงื่อนงำที่เป็นอุปสรรคใหญ่หลวงในการต่อสู้กับโจรใต้ และควรถูกคลี่คลายด้วยการถูกตั้งเป็นคำถามสำคัญที่ต้องหาคำตอบให้ได้โดยเร็ว