จีดีพีเพิ่ม...แต่กระเป๋าพัง: มายาคติเศรษฐกิจฟื้น กับภาพลวงตาจากหอคอยงาช้าง

บนกระดานเศรษฐกิจไทยนับตั้งแต่วันวานจนถึงปัจจุบัน สิ่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นวัฏจักรสะท้อนความจริงอันเจ็บปวด คือความลักลั่นย้อนแย้งระหว่าง "ตัวเลขสวยหรูในรายงานของรัฐบาล" กับ "ความจริงบนท้องถนนของประชาชนคนเดินดิน" และภาพสะท้อนนี้กำลังปรากฏเด่นชัดอย่างยิ่งในบริบทปัจจุบัน เมื่อแถลงการณ์จากทำเนียบรัฐบาลและหน่วยงานรัฐต่างพร้อมใจกันป่าวประกาศถึงตัวเลขการเติบโตของจีดีพี (GDP) ที่เคลมว่ากำลังฟื้นตัวอย่างแข็งแกร่ง

ทว่า ข้อมูลหน้าด่านจากโพลสำรวจและความรู้สึกแท้จริงของภาคประชาชนกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิง เมื่อตัวเลขดัชนีความกลัวพุ่งสูง ประชาชนเกือบ 90% สะท้อนเสียงตรงกันว่ากำลังเผชิญความเปราะบางอย่างรุนแรง ต้องรัดเข็มขัดลดค่าใช้จ่ายแม้กระทั่งค่าอาหาร และโหยหาอดีตเพราะรู้สึกไร้ความมั่นคงในชีวิต

คำถามสำคัญที่เกิดขึ้นในเวลานี้คือ เศรษฐกิจไทยกำลังฟื้นตัวจริงๆ หรือเรากำลังอยู่บนเรือสำราญที่คนบนหอคอยงาช้างกำลังฉลอง แต่คนในห้องใต้ท้องเรือกำลังจะจมน้ำ?

หากจะทำความเข้าใจวิกฤตศรัทธาทางเศรษฐกิจในบริบทนี้ ต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายประการหนึ่งว่า รัฐบาลมักเลือกใช้ตัวเลขมหภาคระดับบนเป็น “เสื้อกันฝน” เพื่อบดบังพายุความเดือดร้อนของประชาชน ส่งสัญญาณไปยังตลาดทุนและนักลงทุนต่างชาติว่าสถานการณ์ยังดีอยู่

แต่ในโลกความเป็นจริง โครงสร้างเศรษฐกิจไทยได้กลายสภาพเป็น เศรษฐกิจรูปตัวเค (K-Shaped Economy) อย่างสมบูรณ์แบบ ขาข้างหนึ่งของตัวเค คือกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่และธุรกิจแพลตฟอร์มที่บินสูงและกอบโกยผลประโยชน์ได้ในทุกวิกฤต ขณะที่ขาอีกข้างคือเอสเอ็มอีและประชาชนฐานรากที่กำลังดิ่งลงเหวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เมื่อพิจารณาเจาะลึกไปที่ตัวชี้วัดความเดือดร้อน วัฒนธรรมการกินอยู่ของคนไทยที่เคยขึ้นชื่อว่าอุดมสมบูรณ์กำลังเผชิญแรงเสียดทานอย่างหนัก การที่ประชาชนต้องยอมลดโควตาค่าอาหารในแต่ละวัน ไม่ใช่เพียงแค่สัญญาณเตือนภัยแล้งทางการเงินชั่วคราว แต่เป็น "ปมตายเชิงโครงสร้าง" ที่สะท้อนว่า ค่าครองชีพและหนี้สินครัวเรือนได้พุ่งทะยานจนแซงหน้าขีดความสามารถในการหารายได้ไปไกลแล้ว

ในขณะเดียวกัน มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจระยะสั้นหรือนโยบายแจกเงินประชานิยมที่ฝ่ายการเมืองมักนำมาใช้เป็นคันเร่งปั๊มคะแนนเสียง ก็เปรียบเสมือนการฉีด “ยาชา” หรือการกินยาพาราเซตามอลเพื่อบรรเทาอาการไข้ชั่วคราว มันช่วยสร้างความรู้สึกคึกคักในระบบเศรษฐกิจได้เพียงไม่กี่สัปดาห์ แต่ไม่ได้เข้าไปผ่าตัดใหญ่เพื่อแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำ การผูกขาดของกลุ่มทุน หรือการเพิ่มทักษะแรงงานในระยะยาว เมื่อหมดฤทธิ์ยา ประชาชนก็ต้องกลับมาเผชิญกับความจริงที่เจ็บปวดและกระเป๋าสตางค์ที่แห้งผากยิ่งกว่าเดิม

ปมตายที่สำคัญที่สุดที่ทำให้ตัวเลขจีดีพีไม่มีความหมายต่อเงินในกระเป๋าของประชาชน คือจุดอ่อนเชิงโครงสร้างของการกระจายรายได้ เม็ดเงินจากการท่องเที่ยวหรือการส่งออกที่รัฐบาลเคลมว่าเติบโต ไหลลงไปกระจุกอยู่กับทุนใหญ่ไม่กี่ตระกูลที่คุมห่วงโซ่อุปทานทั้งหมดของประเทศ อำนาจซื้อของคนตัวเล็กตัวน้อยจึงไม่เคยได้รับการฟื้นฟูอย่างแท้จริง วันใดก็ตามที่ประชาชนฐานรากไร้กำลังซื้อ ฟันเฟืองชิ้นเล็กชิ้นน้อยในระบบเศรษฐกิจหยุดหมุน เสถียรภาพที่รัฐบาลพยายามวาดภาพไว้บนกระดาษก็พร้อมจะพังทลายลงมาอย่างง่ายดาย

ฉะนั้น ลำพังเพียงตัวเลขจีดีพีที่เติบโตจึงไม่เคยเพียงพอสำหรับการยืนยันความมั่งคั่งของประเทศ หากดอกผลของการเติบโตนั้นไม่ได้ถูกกระจายลงมาถึงโต๊ะอาหารของประชาชน ฉากทัศน์ของการเผชิญภาวะซบเซาเรื้อรังรุนแรงและการประท้วงเงียบผ่านความไม่ไว้วางใจในระบบเศรษฐกิจก็คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

ท้ายที่สุดแล้ว ทางแพร่งที่ประเทศไทยกำลังเผชิญอยู่ย่อมตอกย้ำว่า ความพยายามประโคมข่าวเศรษฐกิจดีของรัฐบาล อาจลงเอยด้วยการเป็นเพียงแค่ละครฉากใหญ่ที่ถูกเขียนบทขึ้นเพื่อซื้อเวลาชั่วคราว ตราบใดที่โครงสร้างเศรษฐกิจไทยยังคงให้คุณค่ากับการปกป้องผลประโยชน์ของกลุ่มทุนมากกว่าการสร้างความมั่นคงให้เงินในกระเป๋าของประชาชน ชะตากรรมของเศรษฐกิจไทยก็อาจเป็นเพียงหน้าประวัติศาสตร์ที่ซ้ำรอยเดิม ตอกย้ำบาดแผลลึกของประเทศที่เติบโตแค่ตัวเลขบนหอคอย แต่ฐานรากผุกร่อนจนพร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

#จีดีพีเพิ่มแต่กระเป๋าพัง #เศรษฐกิจไทย2026 #จีดีพีไทย #เศรษฐกิจตัวเค #ปากท้องประชาชน #หนี้ครัวเรือน #สยามรัฐ #สยามรัฐออนไลน์ #บทวิเคราะห์เศรษฐกิจ #siamrathonline