ทุกเช้าเวลา 07.00 น. บริเวณตึก 6 มหาวิทยาลัยรังสิต “นายปลื้ม” นายพรพรหม ครองยุติ พนักงานเช็ดกระจกที่คอยยกของ จัดโต๊ะ กวาดลานศาลพระภูมิ ดันฝุ่นบันไดเลื่อน และช่วยแม่บ้านขนขยะไปทิ้ง อาจเป็นภาพที่คุ้นตาของใครหลายคน
แต่เบื้องหลังรอยยิ้มและการทำงานหนักของชายหนุ่มคนนี้ กลับมีความฝันอันยิ่งใหญ่ที่เก็บซ่อนไว้มาโดยตลอด นั่นคือการได้เรียนต่อด้าน “วิศวกรรมไฟฟ้า”
ชีวิตของนายปลื้มไม่ได้มีต้นทุนเหมือนคนอื่น พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เขายังอยู่ในครรภ์ ขณะที่ปู่ซึ่งเลี้ยงดูเขามาเสียชีวิตในช่วงที่เรียนอยู่ชั้น ม.3 ก่อนที่ย่าจะจากไปอีกคนในช่วง ม.5
เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เขาต้องพักการเรียน และออกไปรับจ้างขุดมัน เกี่ยวข้าว รวมถึงทำงานสารพัดเพื่อหาเลี้ยงตัวเอง ก่อนตัดสินใจเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เพื่อมาทำงานรับจ้างกับป้า
จุดเปลี่ยนจากงานรับจ้าง สู่ความฝันวิศวกรไฟฟ้า ระหว่างทำงาน นายปลื้มมีโอกาสได้จับงานเดินสายไฟและเปลี่ยนหลอดไฟ ประสบการณ์จากการทำงานทำให้เกิดความสนใจและกลายเป็นแรงบันดาลใจ จนตั้งใจว่าอยากเรียน “วิศวกรรมไฟฟ้า” อย่างจริงจัง
ความฝันของเขาไม่ได้หยุดอยู่เพียงการมีความรู้เพื่อประกอบอาชีพ แต่ยังตั้งใจนำความรู้ไปต่อยอดในการทำงาน หาเงินปลดหนี้ให้พ่อ และตอบแทนครอบครัวที่เคยเลี้ยงดูเขามา
วันนี้ความมุ่งมั่นและความพยายามของนายปลื้มไม่ได้สูญเปล่า เมื่อมหาวิทยาลัยรังสิต โดย ดร.อาทิตย์ อุไรรัตน์ มอบโอกาสครั้งสำคัญผ่าน “ทุนปั้นดินให้เป็นดาว”
ทุนดังกล่าวสนับสนุนให้เขาได้เรียนฟรี 100% ตลอดหลักสูตร พร้อมที่พักฟรีตลอดการศึกษา และค่าใช้จ่ายรายเดือนอีกเดือนละ 5,000 บาท
จากพนักงานเช็ดกระจกที่ทำงานอยู่บริเวณหน้าตึก 6 วันนี้ “นายปลื้ม” กำลังจะก้าวเข้าสู่ตึกเดิมอีกครั้ง แต่ในสถานะใหม่ในฐานะ นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า มหาวิทยาลัยรังสิต
เรื่องราวของนายปลื้มจึงไม่ใช่เพียงเรื่องของการได้รับทุนการศึกษา แต่เป็นบทพิสูจน์ว่า แม้ต้นทุนชีวิตจะไม่เท่ากัน แต่ความพยายามและความฝันสามารถพาคนคนหนึ่งไปสู่โอกาสครั้งสำคัญของชีวิตได้