เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 2569 "ไพรวัลย์ วรรณบุตร" อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดัง ได้ออกมาเคลื่อนไหวโพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กว่า
อย่าปล่อยให้ปีศาจเติบโตในใจของเด็ก
เด็กแทบทุกคนส่วนใหญ่ก็ผ่านการเล่นเกมส์มาด้วยกันทั้งนัันแหล่ะค่ะ ดิฉันเองตอนเด็กก็ชอบเล่น ยุคนั้นก็มีแล้วนะคะ GTA ขโมยรถกันสนุกสนาน มีเกมส์ยิงปืนอะไรต่างๆ แต่พอโตมาแล้วก็ไม่เห็นว่าอยากจะคิดเลียนแบบเป็นโจรเป็นฆาตกรเหมือนในเกมส์ที่เล่นเลย
ที่พูดแบบนี้ ดิฉันก็ไม่ได้โลกสวยถึงขนาดจะปฎิเสธว่า เกมส์ไม่ได้มีส่วนส่งผลต่อพฤติกรรมและความรู้สึกนึกคิดของเด็กเลยนะคะ อาจจะมีส่วนอยู่บ้าง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น มันขึ้นอยู่กับตัวแปรสำคัญอื่นๆ ต่างหาก
การอบรมเลี้ยงดูสำคัญมากนะคะ การอุทิศเวลาเพื่อความเจริญเติบโตอย่างเต็มที่ของเด็กคนหนึ่งสำคัญมาก
ดิฉันนึกถึงข่าวลูกเสือที่ทำร้ายเจ้าหน้าที่ที่ป่าห้วยขาแข้ง เสือเด็กที่ต้องแยกจากแม่ และถูกผลักให้ต้องเรียนรู้เรื่องการเอาชีวิตรอดด้วยตัวเองก่อนวัยอันควร ลูกเสือที่ยังไม่ทันรู้เลยว่า อะไรที่เป็นอันตราย อะไรที่ไม่เป็นอันตราย อะไรที่เรียกว่าเหยือ อะไรไม่ใช่
เด็กหลายคนก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ ถูกเลี้ยงดูมาด้วยสภาพความพร้อมที่จำกัดแตกต่างกัน พ่อแม่แยกทาง ปู่ย่ารับดูแลต่อ เด็กถูกผลักให้ต้องแสวงหาที่พึ่งและความอบอุ่นนอกครอบครัว ไม่ว่าจะจากเกมส์บ้าง อินเตอร์เน็ตบ้าง โซเชียลบ้าง เพื่อนนอกบ้านบ้าง สารเสพติดบ้าง บลาๆๆ พูดแบบนี้ก็ไม่ได้เหมารวมนะคะ ว่าเด็กที่เติบโตขึ้นมาด้วยตัวเองจะเอาดีไม่ได้ คือมันก็มีแหล่ะ แต่น้อย
เด็กที่อยู่ในวัยคึกคะนอง อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ หากขาดคนดูแลเอาใจใส่ มันก็ไม่ต่างกับการเร่งส่ง ให้ได้ไปลงหลุมลงเหวเร็วขึ้น ถ้าโลกใบแรกๆ คือครอบครัวและโรงเรียนยังสามารถโหดร้ายและเย็นชากับเด็กบางคนได้ ทำไมถึงคิดว่าโลกข้างนอกที่กว้างใหญ่ จะใจดีกับเขาล่ะคะ
เด็กจำนวนไม่น้อยที่กลายเป็นเด็กเสียคน ส่วนหนึ่งก็มาจากการขาดความรับผิดชอบของคนในครอบครัว การเลี้ยงปล่อยแบบตามใจหรือไม่ก็เมินเฉย การขาดความเข้าอกเข้าใจ เพราะมีความห่างของช่วงวัยเป็นอุปสรรค 
เด็กจำนวนไม่น้อยต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง อยู่กับตัวเอง ปกป้องตัวเอง ตัดสินเรื่องใหญ่ๆ เกินกว่าที่จะตัดสินได้ด้วยตัวเอง พวกเขาต้องทำสิ่งเหล่านี้ (ซึ่งเกินวัย) ทั้งๆ ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรือไม่มีวิจารณญาณมากพอที่จะแยกแยะเรื่องถูกผิดได้ ทั้งๆ ที่ยังขาดประสบการณ์และความยับยั้งชั่งใจ ซึ่งพวกเขาควรได้รับจากครอบครัว หรือไม่ก็โรงเรียน
ก็นั่นแหล่ะค่ะ เมื่อไม่มีกัลยาณมิตรหรือที่พึ่งที่เด็กควรจะต้องมี ปีศาจที่ซ่อนอยู่ในใจของเด็กก็เติบโตขึ้น มันไม่เคยถูกยับยั้งโดยคนที่สามารถมีส่วนช่วยยับยั้งแทนเด็กได้ แล้วมันก็ครอบงำเปลี่ยนแปลงเด็ก ทำให้เด็กตาใสคนหนึ่งกลายเป็นอะไรที่ชั่วร้าย เป็นฆาตกรหรือภัยสังคม
คนที่โชคร้ายไม่ได้มีแค่เด็กที่ถูกทำให้กลายเป็นปีศาจ แต่รวมถึงผู้บริสุทธิ์หลายคนที่ไม่เกี่ยวข้องและต้องมาสังเวยให้กับการไร้ความรับผิดชอบของคนบางคน (คนที่ปล่อยให้ปีศาจเติบโตในใจของเด็ก)
#แพรรี่ไพรวัลย์ #ไพรวัลย์วรรณบุตร #อย่าปล่อยให้ปีศาจเติบโตในใจเด็ก #สะท้อนสังคม #ปัญหาวัยรุ่น #เตือนสติ #สถาบันครอบครัว #ความรุนแรงในเด็ก #ข่าววันนี้ #ข่าวสด #ข่าวด่วน #ข่าวสังคม #ประเด็นร้อน #ดราม่าวันนี้