30 เม.ย.69 ดร.ทันกวินท์ รัฐวัฒก์อังกูร นักธุรกิจและนักวิชาการอิสระ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า เราได้เห็นความพยายามในการท้าทายระเบียบปฏิบัติมานับไม่ถ้วน แต่กรณีล่าสุดของ "รักชนก ศรีนอก" กับชุดเดรสสั้นโชว์แขนกลางที่ประชุมสภาฯ คือการตอกย้ำภาพลักษณ์ของ "นักเรียนเลว" ที่มักจะสับสนระหว่างคำว่า "เสรีภาพ" กับ **"วินัยและกาลเทศะ" เสรีภาพที่ไร้ความรับผิดชอบ คือภาระทางสังคม
เรามักได้ยินกลุ่ม "นักเรียนเลว" หรือขบวนการเคลื่อนไหวของพรรคฝั่งนี้อ้างเรื่องเสรีภาพในการแต่งกายมาโดยตลอด แต่หัวใจสำคัญของการอยู่ในสังคมคือการรู้ว่า "อะไรควรทำที่ไหนและเมื่อไหร่"
สภาผู้แทนราษฎรไม่ใช่รันเวย์แฟชั่น และไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวที่จะแต่งกายตามอำเภอใจราวกับอยู่บ้าน! การกระทำเช่นนี้ไม่ใช่การสร้างมาตรฐานใหม่ แต่มันคือการทำลายบรรทัดฐานของ "ผู้แทน" ที่พึงกระทำต่อสถานที่อันทรงเกียรติ
แบบอย่างที่เลวร้าย ทำลายระบบเพื่อสร้างตัวตนกาลเทศะหายไปไหน?:** ในขณะที่ประชาชนทั่วไปต้องรักษาวินัยการแต่งกายในที่ทำงาน แต่คนเป็น สส. กลับเลือกทำตัวเหนือระเบียบเพียงเพื่อต้องการสร้าง "แรงกระเพื่อม" ในโซเชียลมีเดีย
วาทกรรมเด็กแหกคอก::การอ้างเสรีภาพเพื่อปกปิดความไร้วินัย คือบทเรียนที่สังคมต้องถอดรหัสให้ได้ ว่าเรากำลังเลือกคนที่ "เก่งแต่ทำลาย" หรือคนที่ "เคารพกติกา" มาบริหารบ้านเมือง?
หัวหน้าห้องต้องเป็น "แบบอย่างที่ดี" ไม่ใช่ "แบบอย่างที่ผิด:: การเป็นตัวแทนราษฎรไม่ได้หมายถึงการได้รับเอกสิทธิ์ในการละเลยระเบียบปฏิบัติ หากวินัยส่วนตัวเรื่องการแต่งกายยังจัดการไม่ได้ ก็อย่าได้หวังว่าจะไปจัดการระเบียบวินัยในระดับโครงสร้างของประเทศได้จริง!
พฤติกรรมที่เน้นสร้างกระแส แต่สอบตกเรื่องกาลเทศะเช่นนี้ คือสัญญาณเตือนว่าเราอาจได้เพียง "นักเรียนเลว"มานั่งเป็นหัวหน้าห้องที่คอยแต่จะสร้างความวุ่นวาย มากกว่าผลงานที่เป็นชิ้นเป็นอัน
"เสรีภาพต้องมาพร้อมความรับผิดชอบ... ถ้าทำไม่ได้ ก็เป็นได้แค่เด็กหิวแสงในชุดเดรส!"
[บันทึกไว้ให้คิด]
วุฒิภาวะวัดกันที่การรู้จักกาลเทศะ ไม่ใช่ความกล้าในการละเมิดระเบียบ สถานที่อันทรงเกียรติย่อมคู่ควรกับคนที่รู้จักให้เกียรติสถานที่... ใครทำหน้าที่ ใครสร้างคอนเทนต์ ประชาชนเขาดูออก!