'นักเขียนซีไรต์' โพสต์ถึงคนต่างแดน แนะยุติกรรมเก่าให้บริจาคทรัพย์สินทุจริตแก่สังคม

วันที่ 29 ก.ค.65 วิมล ไทรนิ่มนวล นักเขียนรางวัลซีไรต์ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ส่วนตัว วิมล ไทรนิ่มนวล ระบุว่า...

“ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว"

ร่ำรวยจากการซื้อถูกขายแพง จากการเกาะคนมีอำนาจเพื่อทำธุรกิจการค้ากับรัฐ จนเป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆของประเทศไทย แต่ร่ำรวยขนาดนั้นก็ยังไม่อิ่ม ยังต้องการอำนาจและร่ำรวยขึ้นอีก จึงเข้าไปทำธุรกิจในวงการเมือง

ก็สมใจได้เป็นเบอร์ 1 ในฝ่ายบริหาร จึงใช้อำนาจของตนกอบโกยทรัพย์สินด้วยนโยบายและโครงการต่างๆไปมหาศาล ทรัพย์สินของรัฐก็แปรรูปมาให้เอกชนมีเอี่ยว​ ตนและบริวารเข้าครอบครองเป็นเจ้าของ ร่ำรวยไปอีกมหึมา

แม้มีทั้งทรัพย์สินและอำนาจบริหารประเทศ ก็ยังไม่อิ่มอีก จิตกำเริบอยากจะเป็นประมุขของประเทศ จึงต้องการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองเป็นสาธารณรัฐ สุดท้ายก็แพ้ภัยตนเอง ต้องเนรเทศตนเองจากแผ่นดินเกิด แต่กลับโกรธแค้นกล่าวโทษคนอื่น ว่าไม่ยุดิธรรมและกลั่นแกล้งตน อิจฉาตน!

ถึงปัจจุบันนี้จึงยากแล้วที่จะกลับมาเหยียบแผ่นดินเกิด ที่ตนเห็นเป็นเพียงแหล่งกอบโกยคดโกงเอาผลประโยชน์ใส่ตน นอกจากเป็นอมตะในรูปของมัมมี่หรือสตัฟฟ์

ใครก็ตามที่ไม่เคารพรักหรือทรยศต่อแผ่นดินเกิดของตน ก็จะต้องมีชะตากรรมอันทุกข์สาหัสยาวนาน ไม่เพียงในชาตินี้ แต่จะเป็นชาติต่อๆไปด้วย เพราะความไม่รู้จักอิ่มอันเป็น “คุณสมบัติจิต” ที่ตนสร้างสมไว้นั้นจะปรุงแต่งตัวตนใหม่ที่ไม่ใช่คน แต่จะเป็นสัตว์ประเภทหนึ่งที่อยู่ในความมืดมิดและหิวโหยตลอดกาล ตามคุณสมบัติจิตที่ตนสร้างสมไว้

วิธีที่ผ่อนหนักเป็นเบาก็คือ ปลดปล่อยตัวเองออกจากการจองจำของความอาฆาตแค้น บริจาคทรัพย์สินที่ตนได้ไปโดยทุจริตนั้นคืนแก่สังคม และเดินอย่างสง่างามเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม

เป็นการยุติกรรมเก่าและสร้างกรรมใหม่ที่งดงามต่อไป เพราะไม่มีวันที่จะย้อนกลับไปเริ่มต้นตรงจุดที่คนเคยทำผิดและทำให้มันถูกต้องได้แล้ว