บรรณาลัย / โชติช่วง นาดอน

ชนชาติเหมื่อง ในเวียดนาม

ขอแนะนำ “ชนชาติเหมื่อง” ต่ออีกสักตอน
แต่เนื้อหาตอนนี้ จะคัดมาจากบทความของ “สถานีวิทยุเวียดนาม VRO วันที่ 27 กันยายน 2557 (http://vovworld.vn/th-TH)
นี่มิใช่ผู้เขียนเกียจคร้าน เพียงแต่คิดว่า นำเนื้อหาที่เจ้าของประเทศ (เวียดนาม) เขาประกาศเองมาให้ดูบ้าง เพราะต่อไปหากผู้เขียนเขียนเสนอข้อมูลอะไรที่ดูแปลกๆ จะได้ไม่ถูกกล่าวหาว่า “มั่ว” อย่างเช่น คำศัพท์ชื่อปี “นักษัตร” ของไทย (ชวด ฉลู ขาล เถาะ มะโรง มะเส็ง มะเมีย มะแม วอก ระกา จอ กุน) นั้น ใกล้เคียงกับคำศัพท์ปีนักษัตรของชาวเหมื่องมากที่สุด ฯลฯ
ต่อไปนี้เป็นข้อมูลจากสถานีวิทยุเวียดนามครับ
“(VOVworld) ในประชาคม 54 ชนเผ่าพี่น้องของเวียดนาม ชนเผ่าเหมื่อง หรือยังมีชื่ออื่นคือ มอล และ มวล โดยมีประชากรประมาณกว่าล้านคน อาศัยกระจัดกระจายในบางจังหวัดทางเหนือของประเทศโดยเฉพาะที่จังหวัดหว่าบิ่ง และ อ.เขตเขาบางแห่งของจังหวัดแทงฮว้า เอกลักษณ์วัฒนธรรมของชนเผ่า
เหมื่องมีความผูกพันธ์กับวัฒนธรรมยุคหว่าบิ่งที่มีอายุหมื่นปี
เนื่องจากชนเผ่าเหมื่องมีต้นกำเนิดใกล้เคียงกับชาติกิง ดังนั้นภาษาจึงอยู่ในกลุ่มภาษาเวียด-เหมื่อง ชนเผ่าเหมื่องตั้งหลักอาศัยในเขตเขาที่มีพื้นที่การผลิตเกษตรกว้างและใกล้เส้นทางคมนาคมเพื่อความสะดวกในการค้าขาย อาชีพหลักของชนเผ่านี้คือเกษตรกรรมปลูกข้าวนาดำ ซึ่งเมื่อไปเยือนหมู่บ้านต่างๆ ของชนเผ่าเหมื่องก็จะเห็นลักษณะบ้านโบราณของชนเผ่าเหมื่องเป็นบ้านไม้ยกพื้นหันหลังเข้าเชิงเขาและหันหน้าสู่ทุ่งนา รอบบ้านมีต้นไม้ที่เขียวขจีผลิตดอกออกผลตลอดทั้งปี
สำหรับชุดแต่งกายและสไตล์การออกแบบเสื้อผ้าของชนเผ่าก็มีเอกลักษณ์เฉพาะ โดยผู้ชายใส่เสื้อคอกลม เปิดหน้าอก ปะกระเป๋าสองข้างของชายเสื้อด้านล่าง บางที่มีกระเป๋าเล็กที่ชายเสื้อทางซ้ายด้านบน ส่วนกางเกงมักจะใส่แบบหลวมๆและคาดเอวด้วยผ้า ผมตัดสั้นและโพกผ้าสีขาว ส่วนเมื่อถึงวันงานสำคัญหรือเทศกาลต่างๆก็จะใส่เสื้อผ้าไหมสีม่วงหรือเหลือง ผ้าคลุมศีรษะสีมีครามเข้ม เสื้อคลุมสีดำยาวถึงหัวเข่า ติดกระดุมด้านขวา
สำหรับสตรีชนเผ่าเหมื่องนั้นชุดแต่งกายธรรมดามมักจะเน้นสีขาวเป็นหลักโดยมีเสื้อปั๊นหรือเสื้อสั้น แขนยาว สีน้ำตาลหรือขาว ข้างในใส่เสื้อเอี๋ยมสีขาว คลุมศีรษะด้วยผ้าสีขาวหรือเขียว กระโปรงสีดำที่มีการปักลวดลายที่โดดเด่นตรงเอวหรือที่ผ้าคาดเอว แต่ที่ถือว่าเป็นจุดที่แตกต่างกับชนเผ่าอื่นคือเทคนิกการทอและปักลวดลายของกระโปรง
ชนเผ่าเหมื่องมีคลังวรรณศิลป์พื้นบ้านที่หลากหลายไม่ว่าจะเป็นกวี เรื่องเล่า นิทาน เพลงพื้นบ้าน เพลงกล่อมลูก เป็นต้น ส่วนเครื่องดนตรีที่โดดเด่นคือโก่ง หรือคล้ายกับฆ้อง พิณ ปี่กลองและแคนหลู่”


สตรีชนชาติเหมื่อง