"วังปลาหมอคางดำ"เปิดอีกจุดบ่อบำบัดน้ำเสียพื้นที่โซนเกษตรกรรมน้ำเค็มลุ่มน้ำปากพนังถูกทิ้งร้างเป็นจุดที่ 3 มูลค่ากว่า 600 ล้าน

"วังปลาหมอคางดำ"เปิดอีกจุดบ่อบำบัดน้ำเสียพื้นที่โซนเกษตรกรรมน้ำเค็มลุ่มน้ำปากพนังถูกทิ้งร้างเป็นจุดที่ 3 มูลค่ากว่า 600 ล้านบาท หนึ่งในชุดโครงการ 2.5 พันล้าน ชาวบ้านอาวุโสสุดทนจี้ทบทวนการจัดการระบุเป็นความล้าหลังของระบบราชการ

ผู้สื่อข่าวรายงาน ว่า อาคาร และระบบบำบัดน้ำเสีย โครงการชลประทานน้ำเค็ม จุดนี้เป็นจุดที่ 3 แล้วที่พบว่าอยู่ในสภาพถูกทิ้งร้างมาเกือบ 20 ปี ตั้งอยู่ในตำบลหน้าสตน อำเภอหัวไทร จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นหนึ่งในชุดโครงการอาคารบำบัดน้ำเสีย อาคารพร้อมระบบสูบส่งน้ำเค็ม มูลค่ารวมกว่า 2,500 ล้านบาท เมื่อเกือบ 20 ปีก่อนในย่านนี้ถูกจัดให้เป็น ระบบเกษตรกรรมน้ำเค็ม หรือที่เรียกว่า “โซนน้ำเค็ม”ของเขตโครงการพัฒนาพื้นที่ลุ่มน้ำปากพนังอันเนื่องมาจากพระราชดำริ แต่ทว่าการบริหารจัดการระบบบำบัดน้ำเค็ม 4 จุดไม่สามารถใช้การได้ และยังมีระบบส่งน้ำเค็มแทบทุกจุดมีปัญหาติดขัด โดยกรมประมงยืนยันว่าสาเหตุหลักคือเกษตรกรผู้ใช้น้ำไม่ชำระเงินค่าบริหารจัดการทั้งการสูบน้ำและการบำบัดน้ำเค็ม ทำให้จำเป็นต้องยุติการดำเนินการ ไม่มีงบประมาณจึงเป็นเป็นเหตุให้สิ่งปลูกทิ้งร้าง และยืนยันว่าการดำเนินโครงการสร้างความคุ้มค่าให้กับเศรษฐกิจพื้นที่นับหมื่นล้านบาทแล้ว

จุดนี้เป็นอคารในแบบก่อสร้างเดียวกับอีก 2 จุดแรกที่เคยถูกเปิดเผยไปแล้วมีเนื้อที่ประมาณ 10 ไร่เศษ มีอาคาร 4 หลัง พร้อมระบบสูบน้ำ 12 ท่อ บ่อบำบัด 12 บ่อ ส่วนอุปกรณ์เครื่องจักรไม่มีอยู่แล้ว ระบบไฟฟ้าแรงสูง และหม้อแปลงถูกถอดออกไปเป็นที่น่าสังเกตว่าว่าอยู่ในลักษณะการตัดทุบทำลาย ไม่ใช่ลักษณะของช่างมืออาชีพอาจเป็นการโจรกรรมหลังจากไม่ได้ใช้งาน ภายในอาคารเป็นที่อาศัยของนกพิราบและสุนัขจร และบริเวณรายรอบเต็มไปด้วยปลาหมอคางดำทุกขนาดตั้งแต่วัยอ่อนจนถึงขนาดใหญ่ อาศัยแพร่ขยายพันธุ์อยู่อย่างหนาแน่น เช่นเดียวกับอีก 2 จุดก่อนหน้า

ด้าน นายประเสริฐ คงสงค์ เกษตรกรอาวุโส ชาวตำบลหน้าสตน อำเภอหัวไทร ระบุว่า ส่วนใหญ่แล้วที่สร้างมาเป็นสาธารณเพื่อชุมชนเพื่อกลุ่มจะเป็นแบบนี้รกร้างทั้งนั้น นี่ไม่นึกว่าเป็นสถานที่ที่รัฐสร้างให้กรมประมงดู ทรัพย์สมบัติต่างๆเสียหายไปมาก อาคารเสียดาย แต่ทำอะไรได้เราคือชาวบ้านธรรมดา

ส่วนภาคราชการยังมีความคิดแบบเดิมๆ มีความล้าหลังกว่าชาวบ้านไม่น้อยกว่า 20 ปี ที่นำหน้ามีแต่น้อย เช่นการดูงานแต่ได้ความรู้กลับมาน้อยไปดูแบบอย่างนั้นไม่ได้นำกลับมาในกิจการชุมชนสาธารณในพื้นที่ อย่าว่าแต่การเลี้ยงสัตว์น้ำ การเกษตรยังมีความล้าหลัง เช่นระบบชลประทานไม่ว่าน้ำจืดหรือเค็มในนครศรีธรรมราช คิดว่าล้าหลังกว่าจังหวัดอื่นที่มีอยู่แล้วส่วนใหญ่ใช้การไม่ได้ แม้แต่น้ำจืดยังมีการทิ้งร้าง